ସାବିତ୍ରୀ ସତ୍ୟବାନ ଉପାଖ୍ୟାନ

ଖୋର୍ଦ୍ଧା,(ସଞ୍ଜୀବ କୁମାର):-

ବହୁତ ଦିନ ପୂର୍ବେ, ମାଦ୍ରର ରାଜା ଅଶ୍ୱପତିଙ୍କ କନ୍ୟା ସାବିତ୍ରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ସମର୍ପିତ ଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ବିବାହର ସମୟ ଆସିଲା, ସେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ବନରେ ରହୁଥିବା ଜଣେ ରାଜକୁମାର ସତ୍ୟବାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ବାଛିଲେ। କିନ୍ତୁ ଋଷିମାନେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ସତର୍କ କରାଇ ଦେଇଥିଲେ, “ସତ୍ୟବାନ ଧର୍ମପରାୟଣ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ ବହୁତ କମ୍। ବିବାହର ଗୋଟିଏ ବର୍ଷ ପରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ।” ତଥାପି, ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତିରେ ଅଟଳ ରହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କେବେ ପରିତ୍ୟାଗ କରିବି ନାହିଁ।” ବିବାହ ପରେ, ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏବଂ ଶ୍ୱଶୁର ଘର ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ଦିନ ପାଖେଇ ଆସିବା ସହିତ, ସାବିତ୍ରୀ କଠୋର ଉପବାସ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ପାଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଶେଷରେ, ସେହି ଦିନ ଆସିଗଲା। ସତ୍ୟବାନ କାଠ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀ ତାଙ୍କ ସହିତ ଗଲେ। ହଠାତ୍, ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡବିନ୍ଧା ଅନୁଭବ ହେଲା ଏବଂ ସେ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ କୋଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଯମରାଜ ଆବିର୍ଭୂତ ହୋଇ ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ନେଇଗଲେ। କିନ୍ତୁ ସାବିତ୍ରୀ ନୀରବରେ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ। ଯମରାଜ କହିଲେ, “ଏବେ ଫେରିଯାଅ, ଏହା ମୃତ୍ୟୁର ପଥ।” ସାବିତ୍ରୀ ନମ୍ରତାର ସହିତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ସ୍ୱାମୀ ଯେଉଁଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯିବା ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।” ତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ, ନମ୍ରତା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ ଯମରାଜ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଏକ ବର ମାଗିବାକୁ କହିଲେ। ସାବିତ୍ରୀ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ଧ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି ମାଗିଲେ। ଯମରାଜ ଭରସା ଦେଲେ। ତା’ପରେ, ସେ ସେମାନଙ୍କ ହଜିଯାଇଥିବା ରାଜ୍ୟ ଫେରି ପାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ତାହା ମଧ୍ୟ ମିଳିଗଲା। ଯମରାଜ ଆଗକୁ ବଢ଼ି ଚାଲିଲେ, ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀ ପଛେ ପଛେ ଗଲେ। ତାଙ୍କର ଅଟଳ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଯମରାଜ ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବର ମାଗିବାକୁ କହିଲେ। ସାବିତ୍ରୀ ତା’ପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବରେ କହିଲେ, “ମୋତେ ଶହେ ପୁଅର ମାତା ହେବାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।” ଯମରାଜ ତୁରନ୍ତ କହିଲେ, “ଏପରି ହେଉ।” କିନ୍ତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ବିନା ଏହି ବରଦାନ ପୂରଣ ହୋଇପାରିବ ନାହିଁ। ଯମରାଜା ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରେମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସତ୍ୟବାନଙ୍କ ଜୀବନ ଫେରାଇ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ସାବିତ୍ରୀ ମୃତ୍ୟୁର ଦେବତା ଯମରାଜାଙ୍କଠାରୁ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ପାଇଲେ।